“Heb je ook dat boek van die ene scheidsrechter?”
Ik keek op van de stapel Liny’s leespakketten die ik vers uit het krat had getild.De vrouw, middelbare leeftijd, sluik haar tot aan haar kin, kleine zweetdruppels op het voorhoofd, ging net iets te dicht bij me staan. “Mijn trein gaat zo”, zei ze buiten adem. “Maar ik moet een boek over een scheidsrechter hebben. Over voetballers die niet mogen zeiken.”
“Bas Nijhuis”, zei ik.
– Is dat een scheidsrechter?
“Ja.”
– Dan moet dat ‘m zijn. Denk je niet?
“Dat lijkt me wel, ja. Alleen verkopen we die niet meer.”
– Oh.

knip-annemarieZe draaide zich om en beende met wapperende jas de winkel uit. Toen ik twee uur later tijdens mijn pauze de Volkskrant opensloeg, stuitte ik op een interview met ‘die ene scheidsrechter’. Nijhuis vertelde dat als een situatie op het veld uit de hand dreigde te lopen hij weleens gebruik maakte van een ‘creatieve afleidingsmanoeuvre’ om een speler te kalmeren. Zo was hij tegenover Jaap Stam een keer begonnen over de loopeenden die de verdediger net had aangeschaft.

Het is een interessante gedachte wat er zou zijn gebeurd als Nijhuis woensdag het duel tussen Juventus en Real Madrid had gefloten. “Giannie, rustig nou, gap. Vertel eens, hoe gaat het met je verzameling tamme parkieten?” Waarop Buffon, met een hand op zijn schouder, zou hebben gezegd: “Uitstekend man. Bij jou alles goed? Vrouw, hond, kinderen?”

Het toeval wil dat ik een paar dagen geleden heb toegezegd om deze vrijdag te fluiten bij de Amsterdamse Kampioenschappen meidenvoetbal, een toernooi tussen teams van verschillende middelbare scholen. Op de deelnemerslijst staat ook het Montessori Lyceum Amsterdam. Als oud-leerling weet ik hoe venijnig de ‘MLA’ers’, zoals ze tegenwoordig in de volksmond worden genoemd, kunnen zijn. Vroeger had elk kliekje in de straten rondom de school zijn eigen portiek, waar het zich in de pauze terugtrok om iedereen die maar voorbijliep te beoordelen. Eén keer gooide iemand een fireball naar mijn hoofd. De rood glimmende lekkernij tikte mijn slaap aan, stuiterde vervolgens een paar keer op de grond en rolde daarna de goot in.

De methode van Nijhuis is op zijn minst het proberen waard, dacht ik toen ik de krant uit had. En dus besteedde ik de rest van mijn pauze aan brainstormen over de beste manieren om een stel opstandige pubers, aangedreven door een motor van Redbull en adrenaline, in toom te houden. Ik draaide me om naar een collega. “Zeg, ligt dat boek van Monica Geuze nog achter in het magazijn?”
– Wie?
“Monica Geuze. Je weet wel, die ene vlogger.”

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту