Zaterdag 8.30 uur. De wekker was tien minuten geleden gegaan en met tegenzin hees ik één been over de rand van het bed. Ik ging op de staart van de kat staan. Hij blies, ik vloekte. Het was de ochtend na Koningsdag en één van de weinige wedstrijden op het programma was die van mijn meiden Onder 17. Even later piepte en kraakte mijn fiets door de Watergraafsmeer. De schoonmaakdiensten waren al bezig geweest, slechts een enkel stukje oranje crêpepapier waaide op.

“Je bent op tijd!” riepen de meiden opgetogen toen ik aankwam. Ze zaten in een grote kring in de kantine. De meesten hadden zich thuis al omgekleed en hoefden alleen nog hun schoenen om te wisselen. Ik pakte de kleedkamersleutel in het kastje achter de bar en keek op mijn telefoon voor berichten van de telaatkomers. Het waren er drie. Wie te laat kwam zat wissel, was de afspraak. Terwijl ik de meiden naar de kleedkamer stuurde, puzzelde ik opnieuw aan de opstelling. Thijs, met wie ik dit seizoen het trainerschap deelde, ging de ballen oppompen. Eén vader meldde zich om te fluiten, een ander ging vlaggen. Op dit soort ochtenden was het leven heerlijk overzichtelijk. Tegen de tijd dat ik richting de kleedkamer ging voor de laatste tactische aanwijzingen, was mijn kater bijna verdwenen.

Ik keek naar de meiden, hoe ze de slaap uit hun ogen wreven, de band van hun scheenbeschermer nog ’n keer extra strak aantrokken en een oud restje modder van de punt van hun voetbalschoen veegden. Nog vier van deze zaterdagen en dan zouden we afscheid van elkaar nemen. Na acht mooie jaren, waarin ik ze door elke leeftijdscategorie heb geloodst, had ik voor mezelf de knoop doorgehakt. Het vak van trainer is mooi, uitdagend, maar ook tijdrovend en vermoeiend. De strijd die ik de laatste jaren moest voeren, had zijn tol geëist. Dan heb ik het niet over de strijd met de meiden, maar die met de club. De leiding, bestaande uit conservatieve mannen op leeftijd, had het meiden- en vrouwenvoetbal altijd op de tweede plaats gezet. We hadden gevochten voor ons stuk trainingsveld, altijd onze eigen scheidsrechter geregeld en dubieuze afgelastingen meegemaakt.

Dat het team zolang bij elkaar is gebleven, is te danken aan de geweldige inzet van ouders en aan het enthousiasme van de meiden zelf. In de loop der jaren is er al veel talent verloren gegaan en zijn verschillende teams uit elkaar gevallen. Ook míjn meiden zijn zich nu aan elders aan het oriënteren voor volgend seizoen. Ze trainen mee bij clubs waar wél de ambitie wordt uitgesproken om de alsmaar groeiende doelgroep de tijd en aandacht te geven die ze verdient. Het clubbestuur heeft inmiddels betere tijden beloofd. Hopelijk prikkelt dat de meiden om te blijven, zodat ik ze komend seizoen, als toeschouwer, nog eens kan aanmoedigen. Alleen niet op de ochtend na Koningsdag.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту