Bij de babyslangen stond een jonge vrouw naast me met een tatoeage op haar keel. Ook de rest van haar lichaam, en gezicht, was voorzien van tattoos. Haar dochter was zo te zien van dezelfde leeftijd als mijn zoon en samen keken ze naar het terrarium hoe een python een muis aan het opeten was. De oma van het meisje, een vrouw die niet veel ouder was dan ik, kwam niet veel later aan met het broertje van het meisje. Ook oma was ruim voorzien van permanente lichaamsversiering, het jochie droeg een nieuw Feyenoord-shirt met nummer 9. Daarboven stond in grote letters ‘Nicky’. Hij was een van de vele kinderen die tijdens jeugdvakantieland een shirt van mijn favoriete club droegen.

Hoe anders was dat een dag ervoor? Tijdens een festival in het Vroessenpark zat ik maniakaal de pagina op mijn telefoon te verversen voor een nieuwe tussenstand uit Groningen. Voor mijn gevoel was ik de enige die wilde weten hoe Feyenoord het ervan af bracht. De vrouwen op het festival droegen zomerjurkjes en de onvermijdelijke kleding van Desigual. De mannen nog steeds baarden. Een crêpe met Nutella kostte er bijna vier euro. Rotterdam-Zuid was hier vandaan letterlijk de andere kant van de stad. Slechts sporadisch ontwaarde ik een voetbalshirt. Af en toe Sparta en na het laatste fluitsignaal in Groningen ook wat kinderen in Feyenoord-shirts die de wedstrijd waarschijnlijk op Fox hadden gevolgd.

Op het hippe festival konden kinderen in een tent luisteren naar een verhaal, op jeugdland ontaardde de geoefende choreografie op het podium in een gezellige chaos waarbij jongens en meisjes dansten zoals in videoclips van rappers. De straattaal vloog je links en rechts om de oren. Bij de pony’s loog een vader met een Feyenoord-tattoo op de binnenkant van zijn arm dat Ahoy bijna dicht zou gaan. Naast hem stonden drie vrouwen in een Salwar Kameez, een traditionele Indiase jurk. De kinderen speelden een spelletje, wie het eerste door deze opblaastunnels heen was had gewonnen. Blonde haren zij aan zij met donkere krullen.

Vroeger was ik jaloers op kinderen met een Rotterdams vakantie-paspoort, ze konden daarmee namelijk gratis naar Feyenoord toe. Pas later kreeg ik in de gaten dat voor veel van deze kinderen jeugdvakantieland het hoogtepunt voor hen was in een lange warme zomervakantie in de stad. Bedoeld voor mensen die niet (altijd) op vakantie konden gaan. Een ritje op een pony in de schaduw van Ahoy voelde voor die kinderen hetzelfde aan als een week op ponykamp voor de hipsterkinderen.

Bij twee van de Hindoestaanse dames in Ahoy hing de rugtas van hun zoontje op hun schouder, het rood-witte logo van de club van Zuid prominent aanwezig. In de stad met zoveel nationaliteiten is voetbal wat ons bindt. Van ‘hand in hand’ tot ‘in voor en tegenspoed’. En van ferme jongens tot aan stoere knapen. De liefde voor de bal is universeel en overstijgt afkomst, religie en zelfs stadsdeel.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту