Tijdens de Tweede Wereldoorlog is voetbal nog steeds een onderdeel van het dagelijks leven. Voetbalwedstrijden worden in groten getale bezocht en het is de manier om de dagelijkse misère even aan de kant te schuiven. Opvallender is dat de geliefde sport ook een middel is om vaderlandsliefde te betuigen. Een stukje Wo ist der Bahnhof op de tribune van het Zuiderpark.

Uitingen of verwijzingen naar de Nederlandse driekleur of het Koninklijk Huis zijn verboden tijdens de oorlogsjaren. Willem II speelde echter op nationaal niveau, is genoemd naar een telg van de Oranje-dynastie en speelt in het rood-wit-blauw. Het zijn de ingrediënten die ervoor zorgden dat de Tilburgse club tijdens de oorlogsjaren even de populairste van het land was.

voetbal-en-oorlogWillem II speelde in de jaren ’40-’45 onder de vlag van de NVB. De letter K van Koninklijk is door de Duitsers uit de afkorting gehaald. Bijzonder is dat Willem II wel onder haar eigen naam verder mocht spelen. De competitie ging tijdens de oorlogsjaren gewoon door en in 1943 deed men mee in de nacompetitie voor het landskampioenschap. De tegenstander was het beruchte ADO, het jaar daarvoor ’s lands beste. De club uit de Hofstad had toen als bijnaam: NSB-club. Nader onderzoek leert dat deze benaming te veel van het goede was. Maar het kwaad is door de jaren heel al geschied.

Toen Willem II op het Zuiderpark het veld opkwam, werden ze massaal toegejuicht door de supporters van ADO. Dit in tegenstelling tot de Haagse equipe die wordt getrakteerd op een uitgebreid fluitconcert van de eigen aanhang. Het fiere rood, wit en blauw gaf de burger moed en vertrouwen. En zo ging het vaak bij uitwedstrijden die Willem II speelde in de oorlogsjaren.

Op 11 juni 1944, vijf dagen na D-Day, speelt Willem II de finale om de nationale beker tegen Groene Ster uit Heerlerheide. De vele toeschouwers die kwamen kijken deze junidag, zagen Willem II met 9-2 winnen van de Limburgers. Na de finale reikte NVB-voorzitter Karel Lotsy de beker uit. In de huldigingsspeech sprak Lotsy met het oog op het Willem II-tenue de volgende woorden: “Ik behoef U niet te zeggen wat rood, wit en blauw voor ons zegt, het zijn uw kleuren. Het rood, de liefde voor uw club, maar ook voor uw vaderland; het blauw, de trouw aan uw club, maar ook aan uw vaderland.” De toehoorders in het stadion hebben de hele speech gehoord, echter de toespraak was ook te horen op de radio. Hier werd echter het volume zachter gedraaid, totdat er niets meer te horen was. Dit heeft waarschijnlijk zijn leven gered.

In de winter van ’44-‘45 diende Willem II ook op een andere manier de bevolking. Ondanks dat het zuiden al bevrijd was, heerste er toch schaarste. Vooral brandstoffen zijn in de koude winter gewenst. Het stadion van Willem II is in die tijd particulier bezit, maar om de kou tegen te gaan wordt bijna al het hout uit het stadion weggehaald door de bevolking. Het legt de Tilburgse trots echter geen windeieren. Bij de wederopbouw wordt namelijk ten faveure van de sport en haar invloed op de volksgezondheid een geheel nieuw stadion gebouwd voor Willem II.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту