Vriendinlief en ik zitten perfect, op rij twee ter hoogte van de cornervlag. We kunnen bij linksback Marvin Zeegelaar z’n tattoos tellen als hij ingooit. Rechts naast ons, achter het doel, wordt door de fanatiekste supportersscharen van Sporting Lissabon hartstochtelijk gezongen. Zij gaan hun geliefde helden met schouderophalend gemak langs CD Tondela brullen. Dit degradatierijpe niksclubje is zo’n begrotingloze vereniging zonder achterban, waarvan er in iedere competitie wel eentje ronddoolt. Zo’n (letterlijk) waardeloze voetbalclub waarover zogenaamde kenners weeklagen dat die ‘geen bestaansrecht’ heeft.

obs-gijsTondela metselt begrijpelijkerwijs een vlezige verdedigingsmuur in elkaar. Al vlug begint een corpulente jongen op de rij onder ons snerpend op zijn gefrustreerde vingers te fluiten. Gelukkig krijgt hij een fikse beuk van zijn maat, die geërgerd op zijn oor wijst; hiermee zijn onze trommelvliezen gered. Het hoofdstedelijk chagrijn stijgt naar grote hoogten. De twee bloedgabbers voor ons grossieren in wilde wegwerpgebaren, zwaaiende middelvingers en onverstaanbare scheldkanonnades. Terwijl Sporting geen pepernoot creëert, zingen de groen-witte gekken achter de goal onvermoeibaar door. Een jonge vrouw slaat op een grote trom. Haar derrière is dermate kolossaal dat de ijzeren stang waarop zij zit er nagenoeg in verdwijnt. Ook in Portugal heeft het onstuitbare obesitasvirus zich als builenpest vermenigvuldigd.

Hoe vertederend Sporting ook aandringt, de paarse bezoekersmuur wijkt niet. Voor me legt iemand zijn wanhopige hoofd in de schoot. Castaignos, Dost en Zeegelaar bakken er geen kloten van, evenals hun armoedige ploeggenoten. Het kan nog erger: paars scoort. Er is nog een kwartier, maar de uitgang is nu al een populaire bestemming. Vlak onder ons is gabber één aan pijnverzachtend kettingroken begonnen, terwijl gabber twee hardnekkig probeert zijn tenen te breken door ongeremd tegen een betonnen muurtje te schoppen. Vriendinlief vermaakt zich uitstekend. Ze hangt ontspannen tegen mijn schouder, de benen languit op de twee lege stoeltjes naast haar. “Hee, die keeper heeft weer een hysterische aanval”, constateert ze droogjes als een blessure wordt geveinsd. Gabber één bijt ondertussen zijn nagels tot pudding. Gabber twee begint zenuwachtig te lachen omdat hij van ellende niets anders te doen weet.

In minuut vijfennegentig komt Sporting benauwd proestend langszij. Na afloop strompelen de groen-witte spelers weifelachtig applaudisserend richting hun fans. Een oorverdovend gefluit en boegeroep is hun deel. Mijn Portugees is slecht, maar ik vermoed dat “puta” en “merde” geen dankjewel betekenen. Het regent ziedende middelvingers en obscene zelfbevredigingsgebaren. Een kale gozer met grizzlybeerpostuur gooit schuimbekkend zijn groen-witte shirt van de tribune af. Hij weet zich volstrekt geen houding te geven als een behulpzame fotograaf zijn kledingstuk weer teruggeeft. Deze wedstrijd was dikke shit, maar wat hebben we genoten van de blinde volksrazernij.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту