Tot aan de laatste klas van de lagere school gaf ik niet zoveel om voetbal. Star Wars en soldaatje spelen hadden destijds meer mijn interesse. Op de braderie van 1984 in Bergschenhoek kon je penalty schieten op een heuse keeper en iedere deelnemer kreeg na afloop een poster van Feyenoord. Mogelijk gemaakt door de plaatselijke Opel-dealer. Mijn schot was een simpel rollertje waar de keeper geen enkel moeite mee had. Maar de poster maakte alles goed. Niet veel later kreeg mijn vader bij de slijter om de hoek nog een Feyenoord-poster en met witte punaises werden ze beide aan de muur van mijn slaapkamer bevestigd.

obs-kootMijn opa en een aantal ooms waren ook voor Feyenoord en de keuze om deze posters op te hangen, en dus ook voor Feyenoord te worden, was eigenlijk wel een logische. Van iemand die nooit echt van voetbal hield was ik in één keer een Feyenoord-supporter. Vanaf dat moment begon ik naar de radioverslagen te luisteren en de krant woord voor woord te spellen als het artikel over mijn club ging. In plaats van door het beeld van Studio Sport te lopen, werd ik een aandachtig kijker.

Of ik lang aan mijn vader zijn hoofd heb gezeurd om me mee te nemen naar De Kuip weet ik niet meer, maar op 13 november 1985 (volgende week 32 jaar geleden) was het zover. Aan de hand van mijn vader ging ik voor de eerste keer naar het stadion, een thuiswedstrijd tegen AZ’67. Samen met een schoolvriendje namen we, met nog zo’n 7.810 mensen plaats op de tribune. Het was een woensdagavond en nogal mistig. De lichtmasten gaven de grasmat een onnatuurlijk groene kleur en ondanks het behoorlijk lege stadion was het overweldigend. Zo moeten jongetjes zich nog steeds voelen als ze voor de eerste keer aan de hand meegenomen worden naar het stadion. De Kuip had nog geen dak en de lege stoeltjes in het stadion waren uitgevoerd in verschillende tinten bruin. Een erfenis van het voetbalgeweld. Ik vond alles mooi aan het stadion. De sigarenrook en de stank van de pisbakken. De lucht van wiet die vanaf de parterre kwam.

kinderkaartjeDe eerste goal die ik met mijn eigen ogen zag, werd gemaakt door een echte Rotterdammer, en een jongen van Zuid. Al na drie minuten kopte Henk Duut de bal tegen de touwen. Lang kon Feyenoord echter niet van de voorsprong genieten. Kees Kist, de man met de meest Hollandse voetbalnaam ooit, maakte snel gelijk en de avond zelf zou in mineur eindigen. Ik zag Feyenoord met 3-4 verliezen in een matig gevuld stadion. Hoe heb ik alle tekenen kunnen missen? Waarom zocht ik geen andere hobby?

Ondanks de thuisnederlaag tegen AZ’67 op een koude novemberavond, en een matig seizoen als gevolg, kon ik niet wachten om opnieuw naar het stadion te gaan. Clubliefde is een raar fenomeen.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту