“Wil je voetbal zien?” vroeg ze. Ik keek wat verdwaasd en met een ongetwijfeld erg glazige blik op van mijn laptopscherm. “Voetbal?” bracht ik lijzig uit, terwijl ik onderwijl mijn hersens pijnigde over de vraag wat dat nou toch kon zijn. Was mijn wederhelft verzeild geraakt in het Buitenste Buitenbos van het tv-kanalenaanbod en had ze ergens tussen TRT en TV5 beelden gevonden van SV Meppen-Waldhof Mannheim? Mis. Het Nederlands Elftal bleek te spelen. Onze nationale trots.

knip-waningDe maand mei, inclusief het uitloopje in juni, is een helse beproeving voor de voetbalomnivoor. Zoveel beslissingen, zoveel erop-of-eronder-wedstrijden dat je jezelf een multitaskende jongleur met balletjes, paraplu’s, borden én brandende fakkels voelt. Allemaal tegelijk welteverstaan. En ondertussen krijg je van alles net niks mee.

Zo heb ik dus geen seconde gezien van de glorieuze terugkeer van de bierdrinkende en kut-roepende brigade uit Breda. Al was het maar omdat ik geen idee heb op welke zender ik dat überhaupt had moeten vinden. De handhaving van Roda JC geloofde ik verder wel. Die overlevingsstrijd is zo voorspelbaar als een Disney-film. Ergens onderweg hangen ze in Kerkrade altijd met nog maar één afscheurend vingernageltje vast aan de rots, een dodelijke val in de onmetelijke afgrond als onvermijdelijk bitter einde. Maar toch weet je bij voorbaat dat het na negentig minuten allemaal weer helemaal goed is gekomen.  Ik had daar dus allemaal geen oog voor, want ik was ondertussen aan het uitvogelen hoe het nou zat met die onnavolgbare nacompetitie tussen de 3e en 4e klasse in Oost met alle 1e rondes, 2e rondes, finalerondes, tussenrondes, herkansingsrondes en her-herkansingsrondes. Ook belangrijk.

En dat alles na een zaterdagmiddag op een Enschedees terras, waarbij ik gespeeld relaxt pogingen deed om de ontwikkelingen in Harkema en Spakenburg te volgen. En ondertussen ook nog in de gaten houden of onze nieuwe roze held zich nog een beetje fatsoenlijk de laatste bergen wist op te hijsen. Dat alles uiteraard zo onopvallend en subtiel mogelijk, voordat je – terecht, het moet gezegd – weer commentaar krijgt dat je continu op je telefoon zit te gluren. Toch, na het weekend was de storm aan sportnieuws wel even gaan liggen en laafde ik mij aan de rust van het echte leven. Aan Oranje had ik al die tijd geen seconde gedacht, maar woensdagavond keek ik toch maar weer negentig minuten lang naar een volstrekt onbelangrijke en oninteressante oefeninterland.

Het blijft toch voetbal, hè.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту