Je kunt de Nederlandse Klassieker op verschillende manieren spelen. Het cliché voorspelt een confrontatie tussen Amsterdamse bluf en Rotterdamse werklust; vaker blijkt een van beide ploegen de bovenliggende partij die de onderliggende partij dwingt tot verdedigen. Op deze manier verlopen nog altijd veel voetbalwedstrijden, ondanks de veronderstelde alternatieve tactische strijdplannen van de trainers. De bovenliggende partij speelt nauwkeuriger, wint de ballen die er tussen vallen, krijgt vertrouwen, speelt daardoor beter in en wint nog meer ballen, etcetera. Dit betekent niet dat de bovenliggende partij de wedstrijd ook wint; soms wil de bal er niet in en scoort de onderliggende partij uit de counter, waardoor zij aan vertrouwen wint en de bovenliggende partij ook echt gaat denken dat de bal er niet in wil.

opi-mrvoetblah1Voetbal wordt steeds meer een mind game genoemd en dat klopt. Maar volgens mij heeft dat veel minder te maken met awareness, vijf seconden-regels en ingestudeerde looplijnen, maar veel meer met de mindset van een groep spelers. Gisteren speelden veel van de spelers voor de eerste keer een Klassieker in De Kuip: De Ligt, Wöber, Van de Beek, Neres, Haps, St. Juste, Diks en Amrabat. Bovendien hebben beide ploegen dit seizoen nog geen vastigheid weten te vinden. Feyenoord wordt geleefd door haar rentree in de Champions League en een hausse aan blessures, Ajax heeft nog geen nieuwe balans bereikt na Bosz, Nouri en het gemis van Europees voetbal. Met de Klassieker in het verschiet kun je dan als trainer bedenken wat je wilt, maar er mist een voedingsbodem voor je ideeën. Onzekere spelers grijpen terug naar die ene ‘zekerheid’: een Klassieker hoort hard te zijn.

Overcompensatie, pseudo-mannelijkheid, quasi-volwassenheid. De psycholoog van de kouwe grond heeft geen moeite om het spel van gisteren te duiden. Feyenoord – Ajax is een opgefokte wedstrijd waarin je als speler op het randje hoort te spelen. “Ze haten ons hier”, liet Matthijs de Ligt optekenen en dus vertoonde hij het gewenste gedrag.  Had ook de ervaren Klaas-Jan Huntelaar in zijn eerste Klassieker sinds tijden last van dit euvel? Waren zijn hoge ellebogen gecalculeerd of vertoonde hij ook het enige gedrag dat hij vond passen bij de context? Linksom of rechtsom zullen zijn teamgenoten het wel zo hebben geïnterpreteerd met het dramatische spelpeil tot gevolg. En nee, dat karakteriseert niet De Klassieker – dat betekent dat niemand in staat was de ondergrens te ontstijgen. En helaas is dat laatste dan wel weer karakteristiek voor iets. Voor de quasi-volwassen staat van het Nederlandse voetbal.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту