Deze gastcolumn is van J.P. Poëtius (1982) aka @PieterHofmann. J.P hield het op voetbalgebied wijselijk bij keepen en schrijven. Is getrouwd met Ajax, maar inmiddels een compleet verzuurde echtgenoot. Zet de bloemetjes buiten met Benfica.

“Komt Hans nog?”, vroeg ik. De wedstrijd stond op het punt van beginnen.

Nee, die was heel druk. Belt zich een slag in de rondte, zegt-ie.”
‘Wat doet-ie tegenwoordig?”
“Flexwerkers oproepen en aansturen, dat schijnt lastig te zijn. Niemand wil, zegt Hans. De economie trekt weer aan hè.”
“Maar anderhalf uur eventjes de telefoon neerleggen zat er niet in?”
“Nee. Een kapitein gaat met zijn schip ten onder, zei hij. Hij lachte erbij toen hij het zei.”

Kwart voor negen. De scheidsrechter blies op zijn fluit voor de aftrap.

“Oh. En Berry?”
“Heeft zich afgemeld. Per brief. Kwam-ie zelf brengen. Zo is hij dan ook wel weer. De rest heeft afgeappt. Uit Engeland, Australië en meer uithoeken van de wereld.”

gastspelerIk voelde de moed in mijn schoenen zakken. Er zou toch wel iemand komen met wie ik iets te bepraten had? Ik herkende Gerald nauwelijks met zijn oogschaduw, zijn schort leek op de huishoudbeurs op de kop getikt. Het verpestte zijn voorkomen, net als dat parmantige loopje toen hij de schaal met bitterballen langs kwam brengen. Zijn hakken gaven hem opmerkelijk genoeg iets statigs, constateerde ik bevreemd. Hij oogde gelukkig. Sinds een klein halfjaar had hij zijn ware zelf helemaal gevonden, zei Gerald. Dat was rond de dood van Johan Cruyff, rekende ik uit.
Ik vroeg maar niet verder.

De jaarlijkse reünie van de gouden generatie van ’88 was verworden tot een borreltje voor intimi, oud-spelers met een breed uitgemeten levensverhaal van één zomerlengte die met het eindsignaal van Michel Vautrot in de vergetelheid waren geraakt. We waren met zijn drieën. Zwijgend keken we naar de eerste helft. Ik staarde wat naar het scherm en dan weer naar de grond. Zweden leidde met 1-0 na een pupillenfout die destijds door Rinus Michels met een enkeltje Schiphol zou zijn beloond.

“Als Hans niet komt, dan is er misschien een kans dat Ruud en Marco nu wel komen”, opperde ik. Nog steeds geen aanspraak, maar ik moest wat.
“Dat weet ik niet, die hebben weer mot met Wim, en die heeft weer ruzie met iedereen zo ongeveer. Vindt dat Hans geen sterke leider is, en dat Marco geen verantwoordelijkheid voelt ten opzichte van de spelers.”
“Nou, dan zit-ie goed bij de FIFA.”

Even veerden we op na de gelijkmaker van Wesley Sneijder, en even later opnieuw na een afgekeurde treffer die de winnende zou zijn geweest. Het bleef 1-1.

“Het lek is nog niet boven”, zei de commentator.
“Nee, maar ook nog niet klaar om te zinken”, knorde mijn buurman.
“Betekent dat dat Hans volgend jaar ook niet komt?”

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту