“Ajax is bezig met een rechtsbuiten”, las ik zojuist op het alwetende internet. Dat bericht is niet zozeer bijzonder, de afzender is dat wel: niemand minder dan Ajax’ meest legendarische rechtsbuiten ooit, Sjaak Swart. Sjaak Swart heeft elke maandagmiddag zijn eigen rubriekje: “Alles op Swart”. Mister Ajax doet in die rubriek waar hij goed in is: met de ultrachauvinistische en niet al te kritische bril terugblikken op de wedstrijd en ingaan op de actualiteit rond de club. De actualiteit van gisteren betrof natuurlijk de transfer van Hakim Ziyech, maar volgens Swart heeft zijn club ook nog een rechtsbuiten nodig. “Maar daar zijn ze ook mee bezig, geloof ik”, aldus de man die tot niet zo heel lang geleden ook geloofde dat hij nog makkelijk mee kon in Ajax 1. Dat de 78-jarige zichzelf niet meer aanbood voor die kennelijk vacante positie doet vermoeden dat inmiddels ook hij een wat realistischer zelfbeeld heeft van zijn fysiek.

sjaalVoor wie ooit anderhalf uur over heeft op een regenachtige dag heb ik een goede tip. Je kunt natuurlijk de hele dag zitten F5-en op je sociale media, maar je kunt ook naar de documentaire “Ik Voetbal Dus Ik Ben” kijken. Een documentaire uit 2013 die werd uitgebracht ter gelegenheid van de 75e verjaardag van Nederlands’ grootste voetbaljunk en die in zijn geheel is te zien op YouTube.

Swart wordt in de docu gevolgd tijdens zijn dagelijkse doen en laten dat nog steeds geheel in het teken staat van voetbal, voetbal en nog eens voetbal. Met Swart natuurlijk als mopperend middelpunt. Hij kreeg een microfoontje op tijdens zijn wedstrijden die hij nog steeds speelt met Lucky Ajax. Een fantastisch idee, want het leverde prachtige fragmenten op. Alles en iedereen kreeg er van langs van de nog immer bloedfanatieke Swart: de arbitrage, de tegenstanders, maar ook zijn medespelers.

“We spele as een natte kut!” “Scheids, fluit maar af, ik  heb pijn aan me toges!” “Kutwind!” “Blesseer ik me eige! Tyfus!” “Hey blinde! Kijk effe uit met je twee benen ja!” Pareltjes van uitspraken. Een fascinerende uitzending, waarin de grootste fan van Sjaak Swart natuurlijk ook veelvuldig aan het woord komt, namelijk: Sjaak Swart. Gegarandeerd anderhalf uur toptelevisie.

Tijdens datzelfde jaar werd er in het Olympisch Stadion ook een wedstrijd ter ere van de 75e verjaardag van Sjaak Swart gespeeld. Dat vinden wij als oudere Ajacieden altijd leuk, als er weer eens ouderwets in het Olympisch wordt gevoetbald. Lekker op fietsafstand, midden in de stad, bier drinken op de Amstelveenseweg bij kroegen als Café Hans of Café Bos, dan verder richting Stadionplein om nog wat bier te tetteren bij het vroegere Café van Dijk en een vette bek scoren bij de FEBO. Duizend jaar aan stadionverboden in de kroeg, maar die telden niet voor deze wedstrijd. Anno 2013 was het ineens weer even de jaren negentig voor mijn generatie. Bij die FEBO ontmoette ik, zoals afgesproken, mijn gabber Jesse en zijn vader Richard. De twee kwamen lopend uit de richting van Buitenveldert, waar Richard woont. De heren hadden voor het stadion in al hun oplettendheid alvast een sjaal voor me gekocht.

DSCF0210We dronken, we aten en we keken in een sfeervol Olympisch Stadion naar Ajax tegen Ajax. Twee elftallen vol oudere en recentere glorie die het tegen elkaar opnamen. Er zou dus sowieso een Ajax-team winnen, dat was een geruststellende gedachte. Dat het de bedoeling was dat team Swart de wedstrijd zou winnen werd duidelijk bij het zien van de opstellingen. In team Swart speelden Van der Sar, Rijkaard, Cruijff en de nog actieve, dus verreweg meest fitte spelers van het veld, Sneijder en Van der Vaart mee. Het andere team moest het doen met iets mindere godenzonen als Alfons Groenendijk, Frank Verlaat, Yannis Anastasiou, de Witschges en Michael Mols. De eindstand werd dan ook weinig verrassend 6-1 voor team Swart en het was natuurlijk prachtig dat kleinzoon Justin Swart uitgerekend in de 75e minuut het slotakkoord, de 6-1, tegen de touwen knalde. Sjaak Swart liet zich tijdens een ereronde in een open auto met zijn familie  glunderend toejuichen door het publiek, het publiek dat speciaal voor hem naar het Olympisch kwam. Net als in 1973 bij zijn afscheid als profvoetballer en in 1988 toen hij 50 werd. Ome Sjaak is niet vies van een eerbetoontje meer of minder aan zichzelf. Jesse en zijn pa gingen weer richting Buitenveldert en ik woon vlakbij het andere uiteinde van de Amstelveenseweg, dus ik moest nog wel even wat drinken in Café Bos.

Een paar uur later tolde ik moe maar voldaan mijn bed weer in. Rechts buiten adem. En pijn in m’n togus.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту