“Verdomme, verpruts het nou niet alsnog!” schreeuwde ik tegen de autoradio. Die deed daar zoals het een autoradio betaamt niks mee en bleef stoïcijns het commentaar uit Lyon doorgeven. Deze voor mij ongekende uitbarsting volgde op een vrij dramatische minuut voetbal. Terwijl ik mijn straat in reed was er nog niets aan de hand, toen ik driehonderd meter verderop bij huis parkeerde, had Lyon twee keer gescoord.

(Even tussen ons: eerlijkheidshalve moet ik er nog wel even bij vermelden dat “verdomme” werd voorafgegaan door een drieletterig voorvoegsel bestaande uit twee medeklinkers met daartussen een klinker. Waarvan akte.)

knip-waningEigenlijk was het allemaal de schuld van Arman Avsaroglu. In zijn aanstekelijke enthousiasme had de verslaggever van Langs de Lijn na de 0-1 al een keer of vijf laten blijken dat Ajax niet met slechts anderhalf been in de finale stond, nee, het was eigenlijk gewoon beslist. Kat in ’t bakkie. Kan niet meer fout. Boek dat hotel, koop dat ticket. Pak je sjaal en je toeter. Stockhollem, we kome!

Daar kan ik dus absoluut niet tegen. Geen huid verkopen voordat de beer geschoten is én nog zeker een keer of zes is gedubbelcheckt dat het beest echt niet meer opstaat. Het is bijna obsessief, voer voor psychologen. Misschien komt het omdat mijn wieg slechts een paar kilometer van de Duitse grens stond, immers toch de meesters van het last-minute vermorzelen van sportdromen. Misschien ook wel omdat mijn jeugd zich voornamelijk afspeelde in de dorre voetbalwoestijn van de vroege jaren tachtig, waarin de enige zekerheid eruit bestond dat alles uiteindelijk toch fout afloopt. Sinds 21 december 1983 is Spanje – Malta voor mij voor eens en voor altijd het ijkpunt van hoe een zeker succes toch nog volledig in de soep kan lopen.

De tweede helft keek ik gelukkig gewoon thuis op de tv. En hoewel het er niet bepaald minder spannend op werd, voelde ik mij zo rustig als de Dalai Lama op een yogamatje . Met als mantra “dit komt wel goed”,  sprak ik mij inwendig moed in, terwijl Lyon nog maar weer eens een bal rakelings naast schoot. En gelukkig kwam het goed, maar als Arman Avsaroglu het nog één keer waagt net te doen alsof een wedstrijd al beslist is, moet hij van mij verplicht voor iedere radio-uitzending de beelden van Antwerp – Vitosha Sofia terugkijken. Dat zal hem leren.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту