Afgelopen zaterdag. Er stond voor ons niets meer op het spel. Want je kunt niet degraderen uit de laagste klasse en een kampioenschap zal voor ons oudjes nooit meer weggelegd zijn. Ontspannen bereidden we ons voor op één van de laatste wedstrijden van het seizoen. Tijdens de bespreking was er opeens de druk op onze schouders. Plots, onverwachts, toch. Onze tegenstanders namelijk nummer twee op de ranglijst. De koploper had ons twintig (!) kratten bier in het vooruitzicht gesteld indien we zouden winnen. Twintig kratten bier. Voor voetballers in de vijfde klasse reserve staat die buit gelijk aan het behalen van de Champions League.

Mijn clubje is maar klein. Zo nu en dan mag er een pareltje uit onze jeugdafdeling tijdelijk de overstap maken naar NAC. Bekende spelers hebben we nimmer voortgebracht. Maar op dit moment dartelen er zelfs drie diamantjes in de JO7 en JO9. Scouts van Feyenoord en PSV zijn geregeld op ons sportpark te vinden om die hummeltjes nauwgezet te volgen. Eén van hen is Mikey. Slechts zes jaar oud, misschien zeven. Mikey leeft voor het voetbal, kan niet slapen zonder bal als hoofdkussen. Altijd aan het voetballen, alleen of met zijn grote broers en zus. Met vriendjes. Al-tijd, o-ve-ral. Huilen als hij na een hele dag op de club om 19.00 uur naar huis moet. ‘Nu al?’. Iedere thuiswedstrijd naar NAC, tussen de harde kern op de B-Side. Net zo fanatiek en gepassioneerd als zijn vader. Voetbal is alles voor Mikey. Al-les.

Onze wedstrijd was niet leuk. Althans, dat vond ik. De tegenpartij was veel beter. We werden teruggedrongen en probeerden via de counter gevaarlijk te worden. Lange ballen. Gruwelijk voor een linksbuiten. Ik wil (en kan) niet koppen. De spaarzame ballen die ik wel in mijn voeten kreeg, verprutste ik. Ik had moeten scoren en mijn maatje tot tweemaal toe in stelling kunnen brengen. Het lukte niet, zo’n dag. Dieper: wederom het besef dat het lijf niet meer kan wat het hoofd graag zou willen. De Aftakeling, steeds vaker. Daarbij, twee teamgenoten afgevoerd naar het ziekenhuis. Tot overmaat van ramp liepen we ook de beloning mis, want het bleef 0-0. Er viel niets te genieten. Op dat ene momentje na.

Mikey stond te kijken bij onze wedstrijd. Naast de dug-out, metertje van de zijlijn. Handjes op zijn rug. Een heel hoge bal miste richting en vloog het veld uit, precies naar het plekje waar Mikey stond. Hij nam de bal aan. In één keer, dood. Handjes nog steeds op de rug. Daarna rolde hij de bal met de onderkant van zijn voet naar de speler die de ingooi wilde nemen. Die techniek, de zelfverzekerdheid, het gemak, de nonchalance van dat kleine ventje. Veel meer waard dan twintig kratten bier.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту