“We hebben het ambitieniveau voor ogen waar we naartoe willen, maar zagen te weinig progressie.” (VI.nl

Deze redenering voerde Edwin van der Sar deze week op als voornaamste argument voor het ontslag van Marcel Keizer. ‘Ambitie’ en ‘progressie’ zijn repeterende termen in het vocabulaire van een bestuurder van zowat iedere zichzelf respecterende voetbalvereniging. De vraag is echter hoe reëel deze pretenties zijn, gezien de positie van een Nederlandse club in een almaar schever groeiend mondiaal voetballandschap. Maar gezien de crisissituatie waar Ajax zich dit seizoen in bevindt, is het helemaal een onwerkelijke eis voor een trainer die bovenal dient te dealen met het verdriet van een gehele club.

opi-mrvoetblah1Vraag het aan supporters, vraag het aan spelers. Bekijk dit filmpje van Ajax over afgelopen jaar. Het seizoen 2017-2018 is het jaar dat Ajax haar troetelkind, haar belofte, haar belichaming verloor. En dat hakt er in. Diep. Heel diep. Aan de oppervlakte zal iedereen nu praten over aankoopbeleid, tactiek; over tegenvallende prestaties hier, een rare wissel daar en die ene overwinning in De Kuip. En ja, die Europacupfinale was heerlijk. Maar vraag je maar even door, dan weet iedereen wat werkelijk belangrijk is: het op de een of andere manier verwerken van dat ene, grote ongeluk dat plaatsvond voor het oog van iedereen, op het veld waar Abdelhak Nouri zoveel moois kon laten zien.

En daarom is het ontslag van Marcel Keizer meer dan alleen maar een persoonlijk drama. Het is een miskenning van wat nu belangrijk is. Trainer zijn bij Ajax in 2017-2018 betekent het in goede banen leiden van een verwerkingsproces van een ongekend drama dat  als een donderwolk hangt boven een groep twintigers die onder permanente druk staat. Dit vraagt niet om tactische meesterzetten of hameren op  een nieuw speelwijze; het vereist inlevingsvermogen en sociaal-emotionele competenties die bij de gemiddelde eredivisietrainer begrijpelijkerwijs niet aanwezig zijn. Laat staan als je halverwege het proces van buiten wordt ingevlogen. Erik ten Hag is ongetwijfeld een betere trainer dan Marcel Keizer; en Alfred Schreuder zal beter ‘klikken’ met Hakim Ziyech; maar Ten Hag zal zich nu bovenal moeten verhouden tot het drama dat Ajax dit seizoen trof. En dat is enorm ingewikkeld.

Er werd veel over Marcel Keizer geklaagd, maar er was unaniem lof over hoe hij met het Nouri-drama omging. En juist daar wringt de schoen. De dubbele Europese uitschakeling, puntverlies in de beginfase van het seizoen. Het is allemaal geen hogere wiskunde, maar eenvoudige psychologie van de koude grond. Waar Keizer in het begin ‘last’ had van de situatie, zou hij in het resterende half jaar juist kunnen ‘profiteren’ van de situatie, hoe wrang dat ook klikt. Het perspectief van een 34e titel, in naam van Nouri, geeft Ajax het gemeenschappelijk doorleefd doel dat bijvoorbeeld bij PSV veel minder zal leven. Nu er zo abrupt door de Ajax-directie is ingegrepen, wordt dat logische seizoensverloop van verwerking doorbroken en is het risico op nieuwe tegenslagen en crisis groot. Het ontslag van Keizer is daarom niet alleen moreel twijfelachtig, maar ook vanuit prestatie-oogpunt een roekeloos besluit.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту