Miljoenenbal, fantastisch vermaak, geweldige voetballers: het zal allemaal wel. Deze week begint de groepsronde van de Champions League, de megalomane, jaarlijks repeterende competitie tussen de rijksten der aarde. Lekker boeiend. Het is niet zozeer dat het voetbal me niet boeit, dat doet het me wel. Ik kijk uit naar de wedstrijden van Guardiola’s team, vermoedelijk de enige die ik live zal zien, op de finale na. Het is ook niet dat de teams me niet liggen; ik heb een Bayern Munich-shirtje in de kast liggen met de grote Thomas Müller achterop gedrukt en ik heb geen grootse principiële bezwaren tegen die andere topclubs. En ook de spelers haat ik niet; ik geniet enorm van spelers als Iniesta, Xabi Alonso en Messi, de beste voetballer van onze tijd.

Nee, het is meer het hele instituut Champions League en alles waar het voor staat dat me steeds meer gaat tegenstaan. Het is de jaarlijkse climax van de race naar de top. Elk jaar meer miljoenen, grotere sponsordeals, duurdere transfers. Voor tien miljoen euro koop je een middelmatige middenvelder, een soort Fiat Punto, handig voor erbij, maar niet noodzakelijk.

opi-markVaak wordt het als flauw of zuur gezien om de enorme geldbedragen die in het voetbal om gaan te vergelijken met de wereld buiten de voetballerij, maar waarom zouden we dat niet doen? De honderden miljoenen euro’s die deze zomer door Champions League-teams werden uitgegeven creëren amper maatschappelijk nut en ook niet per se economisch nut (kleine kans dat een club netto verdient op zo’n speler). Het is tot op zekere hoogte leuk om naar te kijken, maar hoe lang nog? Met het rijker worden van de allerrijksten – en straks de bij voorbaat geplaatste zestien topteams uit de vier topcompetities – neemt de voorspelbaarheid van het toernooi alleen maar verder toe.

Ik voelde me een ietwat ranzige medeplichtige toen deze zomer op dezelfde dag meer dan honderd miljoen voor een voetballer werd betaald en vluchtelingenorganisaties aankondigden te weinig geld voor hulp te hebben. De Champions League als archetype van globale ongelijkheid. In een tijd waarin behoeftige hulporganisaties moeten bedelen bij donoren om hun activiteiten voor de zwaarst getroffenen van onze tijd te kunnen helpen, draait de Champions League om het accumuleren van zoveel mogelijk geld for the sake of het accumuleren van zoveel mogelijk geld. Elk jaar meer, meer, meer. Spannender wordt de competitie er niet per se van, leuker om naar te kijken ook niet. Ra-zend benieuwd of de halve finalisten weer uit dezelfde groep van vier tot zes clubs komen.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту