Het was steenkoud in South-Bermondsey, maar verbazingwekkend genoeg waren wij de enigen die een winterjas droegen. Mijn gastheer had gezegd dat ze hier niet zo van voetbaltoeristen hielden en dus had ik mijn meest Britse winterjas aangetrokken. De parka was, naast de scooters, het symbool van de Mod-beweging. Een van de laatste Britse subculturen die ook buiten het eiland bekend werden. Met zo’n jas zou ik niet moeten opvallen tussen de fans van Millwall. Het bleek een verkeerde aanname te zijn geweest. Alle fans van de Lions die we op weg naar de pub tegenkwamen, liepen of in trainingspakken of in dure casualkleding. In The Golden Lion de, helaas ter ziele gegane, pub om de hoek bij The New Den mengde ik al beter tussen de fans van Millwall. Ik had voor de gelegenheid mijn witste Adidas-schoenen aangetrokken en mijn blauwste polo van Fred Perry, de kleur van The Lions.

obs-kootDe pub vulde zich langzaam met types die zonder uitzondering gecast hadden kunnen worden voor de zoveelste film over hooligans of over criminelen in Zuid-Londen. Een kerel stond continu met zijn telefoon aan zijn oor afspraken te maken met zijn evenknie aan de zijde van Cardiff. Ik vond het wel mooi geweest en trok mijn parka aan. Bij het aantrekken van mijn dikke jas stootte ik per ongeluk een pint van de tafel van een van de tandeloze reuzen naast me. Ik kreeg visioenen van een blauw oog en een gebroken bril, of een flink pak rammel in een steeg naast de pub. Tussen de vuilcontainers en de pissende mannen in.

Ik keek de tandeloze reus aan en hij zei “No problem mate, these things happen” en gaf me een bemoedigende tik op mijn schouder. Ik was gelijk vijf centimeter korter en mijn voorstel om een nieuw biertje te betalen, werd weggelachen. Eenmaal in het stadion werd de matige wedstrijd door beide supportersgroepen gebruikt om elkaar eens flink te beledigen. In plaats van fysiek contact werden de grenzen opgezocht in verbaal geweld met als leidraad de verschillen tussen Engeland en Wales.

In de rust besloot ik een pukka pie te halen en sloot netjes aan in de rij. Queueing is een nationale sport, zelfs bij het rauwe Millwall. De tandeloze reus uit de pub was er ook en bestelde een pint. “Shite match innit mate?” lachte hij in mijn richting en gaf me weer een bemoedigend tikje op mijn schouder. Meer dan de helft van mijn pint klotste uit de plastic beker op de grond. Ik besloot er maar niets van te zeggen en dook wat dieper weg in mijn parka. De tandeloze reus was alweer op weg naar de tribune. Uiteraard zonder jas.

millwall-16

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту