Laatst sprak ik twee goede voetbalvrienden die ik twintig jaar niet had gezien. Ze bleken nauwelijks veranderd en we hadden een genoeglijke avond in een matig Bredaas restaurant. Eén van de twee was op ongeveer tienjarige leeftijd gescout door NAC. Wij die achterbleven bij de Sint Anna Boys waren jaloers. Maar we gunden het hem en keken toch ook wel een beetje tegen ‘m op. Want hij was een goeie gast en vooral veel beter dan wij. Hij hield het een jaar of vijf vol bij NAC en keerde toen terug bij zijn oude clubje, waar wij ons nauwelijks ontwikkeld hadden onder trainers die niet hoger dan het achtste hadden gespeeld. Hij werd met open armen ontvangen, nu konden wij het een beetje rustiger aan doen.

obs-marcoBij die reünie een paar weken geleden vertelde hij over zijn zoon, zoals het hoort. Die was ook goed. Zou net als hem in de jeugd van NAC mee kunnen, zei hij, en wij geloofden hem meteen. Maar nu komt het. Het kereltje had er geen zin in. Ja, lees het nog maar eens: hij had geen zin om bij NAC te spelen. Teveel gedoe, hij wilde gewoon gezellig voetballen met zijn Prinsenbeekse vriendjes bij Beek Vooruit.

Ik dacht terug aan mijn eigen voetbaljeugd. Snelheid was mijn deel, talent niet. Toch had ik een poging gedaan om ontdekt te worden door NAC, op een soort open talentenavond. Achteraf bekeken was het niet zo slim om me op die vrijdagavond, voorafgaand aan de proeftraining, toch te goed te doen aan de traditionele schoenendoos zelfgebakken frieten van mijn moeder. Die afslaan was geen optie, wekelijks werd ik immers op vrijdagochtend wakker met het heerlijke idee dat er die avond goudgele aardappelstaafjes op het menu zouden staan. Moeder was iemand van gewoontes en dat had zo zijn voordelen. In dit geval zou dat snel weer ombuigen naar een nadeel: tijdens de training op de velden achter de overdekte staantribune klotste de overdosis vet in mijn maag vrolijk rond en maakte mijn milt overuren. Het werd niks. Twee weken later kreeg ik een gekopieerd briefje met de afwijzing.

Het was slechts een bevestiging van wat ik al wist: het talent in de familie Magielse ging minstens één generatie overslaan. Ook zonder het overvloedige maal was dat briefje verstuurd. En we hadden wel oude shirtjes van het eerste aan gemogen, dat was pure winst. Snel tevreden zijn is ook een talent.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту