Afgelopen dinsdag reisde ik naar Rotterdam-Zuid. Om naar mijn jongste zoontje te kijken. Hij mocht twee dagen meedraaien in de Soccer School van Feyenoord, cadeautje van z’n moeder. Ervaren hoe het is om een jeugdspelertje van die club te zijn, de club waar hij idolaat van is. Mijn maatje is het liefst altijd aan het voetballen. In de tuin, het pleintje, zaterdagmiddag op de voetbalclub. Altijd en overal. Laatst vond ik hem midden in de nacht overdwars in zijn bedje. In de foetushouding, de bal met handtekeningen van de spelers van ons eigen eerste, die hij had gekregen toen hij pupil van de week was, stevig tegen zijn buikje aangedrukt. Een bal omhelzen, zoals je alleen de liefde van je leven omhelst. Hij leeft voor voetbal. Maar als Ajacied op Varkenoord, een beetje ongemakkelijk in het hol van de leeuw. Toch ging ik. Uiteraard ging ik. Als vader hoor je langs de lijn te staan. Het maakte mij vroeger ook trots als die ouwe er was, ik weet het nog zo goed.

obs-jaapdamHet veld werd omringd door een meer dan mans hoog hek. Afgetopt met prikkeldraad. Alsof het echte profs waren die beschermd moesten worden tegen lastige journalisten. Binnen de afrastering krioelden de voetballertjes door elkaar. Allen gehuld in hetzelfde Feyenoord-tenue, speciaal voor de school ontworpen. Ik zag bezwete koppies, aandachtig luisterend naar de trainers. Fanatisme tijdens de oefeningen, glunderen na een goede actie. En ik zag de droom in al die oogjes: later voetballen in De Kuip.

Mijn telefoon rinkelde. Een medewerkster van Ajax aan de lijn. Vorige maand had ik een Ajax-shirt voor mijn andere telg gekocht. Hij wel besmet met het juiste virus. Het eredivisie-embleem liet echter los. Daarom had ik het ter reparatie teruggestuurd. De dame bevestigde dat het shirt op de post ging. Kon hij shinen op vakantie, in zijn Nouri-shirt. Zei ze.

Nouri.

Terwijl mijn telefoon in mijn broekzak gleed, moest ik denken aan de ouders van Nouri. Nooit meer kunnen genieten van je kind met zijn beste vriend. De bal. Je kind, dat doet wat hij heel de dag door zou willen doen. Voetballen. Nooit meer. En ik dacht aan Nouri zelf. Hoe hij ons betoverde met zijn genialiteit. Maar ook, hoe hij verbond. Feyenoorders met rugnummer 34, de Marokkaanse en Nederlandse gemeenschappen rouwend in Geuzenveld. Gebroederlijk als één.

lr_mikeobiku_ap5103-1024x488Hoofdtrainer Mike Obiku stapte over het veld. Ferme passen. Opeens was hij niet meer de beul die ons in ’95 slachtte. Of de pipo in de hekken. Nee, plots een charismatische man. Die vriendelijk en gepassioneerd de liefde voor hét spelletje deelde met die kleintjes, voor hem onbekend. Een held. Niet mijn held, dat hoeft ook niet. Maar wel voor tienduizenden anderen. Opeens zag ik de schoonheid om mij heen. Overal mensen. Vegen, schrobben, klussen, broodjes smeren, frikadellen bakken, kankeren op een weigerende grasmachine. Iedereen in de weer voor dat clubje. Niet mijn clubje, dat hoeft ook niet. Maar wel voor tienduizenden anderen. Dat besef, respect mooier dan rivaliteit. Dankzij Nouri.

De tranen zullen opdrogen, de pijn zal verzachten. Tijd heelt alle wonden, want de wereld draait nu eenmaal door. Maar laten we veel aan kleine Nouri blijven denken, tot in de eeuwigheid. Respect mooier dan rivaliteit.

– foto van Obiku komt van afrika010.n

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту