Tweeëntwintig voetballers hebben dit weekend een minuut stilte gehouden voor de overleden kat van de scheidsrechter. Achteraf lichtte hij de teams in over zijn ‘sterfgeval in de privésfeer’, waarop de spelers smakelijk om de actie konden lachen. Het was een grapje, ook volgens arbiter Eric Hoogendorp zelf. Ik waag dat te betwijfelen. In een tijd waarin zelfs stille tochten worden georganiseerd voor overleden bultruggen, is namelijk niets ondenkbaar. Wie weet staan er binnenkort duizend man te klappen bij de lievelingsplek van het beest. Satire is de nieuwe werkelijkheid. Juist dat maakt de stilte voor het huisdier van de leidsman zo geestig. Een minuut stilte voor de grap is onbedoeld een aanklacht tegen de overdaad aan rouwcultuur in voetballand.

obs-poetiusIk begrijp waarom duizenden mensen van de leg raakten toen De Verlosser overleed (ik geloofde pas na vier dagen dat het definitief was). Ik begrijp de vele applausminuten in elk stadion omdat J.C. een van ons allemaal was en het gehele Nederlandse voetbal vertegenwoordigde. Ik begrijp de klap omdat zijn nalatenschap nauwelijks te overschatten is. Maar wanneer is het genoeg? Waar gaat verdriet uit medelijden over in vals sentiment? En waar plaatsen we Cruijff ten opzichte van andere grootheden? Neem Rinus Michels. Toen De Generaal overleed, vocht toenmalig Feyenoord-trainer Ruud Gullit in stilte tegen de tranen die zich aan hem opdrongen, terugdenkend aan de man die Nederland zijn enige EK-titel ooit bezorgde. Elders in De Kuip hield iemand een spandoek omhoog met de tekst ‘Er is maar één Ernst Happel’. Uit eerbied zullen de meesten dat niet doen. Ik ook niet.

Maar eerlijk gezegd voel ik me soms gedwongen om verdrietig te ‘doen’, terwijl graven met een bloemenzee, bergen teddybeertjes, kaartjes, voetbalsjaals en geïmproviseerde fotocollages me eigenlijk weinig zeggen. Massaal rouwvertoon voelt na enige tijd ongemakkelijk omdat het veelal weinig inhoud heeft. Erger nog: de drempel voor verder vertoon wordt lager. Eerst is het Cruijff. Oké, denk je dan. Abdelhak Nouri is niet dood, maar als een kind van de stad dat talent, clubliefde en levenslust uitademt ineens neervalt in een niemandsland tussen leven en dood, valt ook dat te billijken. En, lieve Amsterdammers, Eberhard is ook míjn goedmoedige opa! messi-en-hond-tzks90qhpn8hpk01Maar daar houdt het zo ongeveer op.

Dat dweperig vertoon heeft een precedent geschapen en dat wordt zichtbaar. Bijvoorbeeld voor Barcelona, dat hun nieuwbakken clubicoon topaankoop Ousmane Dembélé sterkte meent te moeten wensen met die afgezaagde T-shirts-met-boodschap voor een wedstrijd. Dembélé is namelijk tragischerwijs tegen blijvende invaliditeit een gescheurde hamstring aangelopen. De beelden worden u aangeboden door Stichting Janken Kreng. Voor Lionel Messi’s hond Señor Hulk zal tegen de tijd van diens verscheiden ongetwijfeld een minuut stilte in Camp Nou te beluisteren zijn, hoewel geen mens de stilte kan onderscheiden van het geluid tijdens de wedstrijd. Zo beschouwd valt de actie van de scheids van dit weekeinde nog heel erg mee.

– Lionel & Señor Hulk komen van voetbalflitsen.com/images

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту