László Kubala, een naam die zingt als een merel op een vroege lenteochtend. Een lenteochtend wanneer het dauw het gras nog onder zich heeft en alleen het gestamp van kleine kleutervoetjes die machtsverhouding weg kan nemen. In het Budapest van begin jaren dertig was Kubala vaak een van die dauwtrappertjes die in het ochtengloren de bal al liet rollen. Het liefst op de velden van Ferencváros, de club waar zijn vader successen vierde.

dos-snepHet zorgeloze bestaan verstomde voor Kubala. Hongarije werd opgenomen in de asmogendheden van Mussolini en Hitler en belandde zo in de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. De rassenpolitiek werd ook bij de Magyaren gemeengoed en het volk had te lijden. Moeder werkte ten tijde van de Tweede Wereldoorlog in de fabrieken die zo belangrijk waren voor de oorlogsindustrie. De familie Kubala was niet rijk en er moest brood op de plank komen. Maar terwijl Europa werd bedolven onder wapengekletter, voetbalde Kubala door.

Kubala was goed, enorm goed zelfs. Al op zeventienjarige leeftijd maakte hij zijn debuut voor het nationale team van Hongarije. Natuurlijk had de Tweede Wereldoorlog hiermee te maken. Vele spelers waren door het oorlogsgeweld gedood of gewond geraakt. De competitie werd gespeeld door veredelde jeugdelftallen. En zoals vaker: op de puinhopen van het oude, verrijzen nieuwe helden.

In 1946 verhuisde Kubala naar Tsjecho-Slowakije. Naar verluidt om de militaire dienstplicht te ontwijken en een bestaan als profvoetballer op te bouwen. Oost-Europa was op sommige gebieden een gehavend niemandsland waar de tactiek van de verschroeide aarde zijn duivelse uitwerking had gehad. Kubala bracht afleiding. Het geluid van noppen in hompen gras en het gesuis van een bal tegen een vochtig net brachten geluk. Kubala was een uitzonderlijk talent. En dit bewees hij in zijn nieuwe vaderland. Binnen no-time speelde hij in Tsjechië-Slowakije wedstrijden voor het nationale team. Maar Europa kwam langzaam in de greep van de strijd tussen kapitalisme en communisme. Het oostfront werd oostblok.  En weer lag de dienstplicht op de loer. Kubala wilde niet vechten, maar voetballen. Hij ging terug naar Hongarije om vervolgens de andere kant van het toen nog symbolische ijzeren gordijn te bereiken.

kubalaHij wilde weg. Naar nieuwe voetballanden als Italië en Spanje. Hij ging alleen, als een soort verkenner voor zijn gezin. Zijn vrouw en zoon zouden later de oversteek wagen. Via kapotte wegen, koude rivieren en steile bergpassen kwam hij in januari 1949 in Italië aan. In afwachting van zijn gezin ging hij voetballen bij Aurora Pro Patria in Lombardije. Maar een nieuwe knauw op oorlogsgebied speelde hem parten. Dit keer was het de politiek. Van de FIFA mochten dissidenten niet in competitieverband spelen. Vriendschappelijk natuurlijk wel. Dat werd bijna zijn dood.

Het talent van Kubala werd namelijk herkend en een van de beste Europese clubs op dat moment, Torino, vroeg of hij mee wilde spelen in een oefenwedstrijd tegen het Portugese Benfica. Kubala wilde wel, maar zijn net overgekomen zoontje werd ziek en hij weigerde alsnog. Voetbal bleef de belangrijkste bijzaak. Het verhaal is bekend. Het vliegtuig van Torino vloog op de terugweg tegen een rots aan en op drie spelers na overleefde niemand de vliegramp.

Kubala was een balling in een Europees niemandsland. Gelukkig voor hem trok er een team van politieke vluchtelingen door Europa, waar Kubala als snel deel van uitmaakte. Ze deden Zuid-Europa aan. Zo ook Spanje, waar ze tegen het door Generaal Franco gesteunde Real Madrid speelden. Kubala liet zien hoe goed hij was. Real wilde hem aan zich binden, maar Kubala eiste dat zijn schoonvader Ferdinand Daučík als hoofdcoach werd aangesteld. De Koninklijke weigerde.

FC Barcelona wilde het eisenpakket wel inwilligen. De Catalaanse club moest wel bijna een jaar wachten totdat Kubala zijn opwachting maakte in het elftal. De Spaanse nationaliteit moest worden aangevraagd en in april 1951 was het zover. De competitie was al gespeeld. Maar door zes doelpunten in zeven wedstrijden van Kubala werd de Copa del Generalísimo (tegenwoordig Copa del Rey) nog wel binnengehaald. Het was het begin van een vruchtbare samenwerking.

Maar Kubala voetbalde wel weer in een dictatuur. Echter, na meermaals te zijn ontsnapt aan een dictator om te kunnen voetballen, was zijn vlucht nu wel succesvol. Kubala voelde zich thuis in Spanje, werd international en later zelfs bondscoach. In 1999 werd hij zelfs vóór Johan Cruyff uitgeroepen tot Barcelona-speler van de eeuw.

 

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту