Ieder jaar eenzelfde ritueel als we op de camping arriveerden, waar ook in Europa. Pa draaide de pootjes van de caravan naar beneden en moeders laadde de auto uit. Ik ging direct op pad. Met m’n crossfiets, bal onder de arm. Op zoek naar jongetjes die met me wilden voetballen. Altijd vond ik ze. Wat ook de  nationaliteit was van mijn maatjes, we spraken dezelfde taal. De taal van voetbal. Schat ligt onder, om de beurt keepen, scheidsrechter niet nodig. Een heerlijke tijd.

knip-jaapdamZomer 1988, ik was dertien. Trots als een pauw paradeerde ik over een Duits vakantiepark richting voetbalveld. In mijn Adidas-tenue. Leeuw op mijn borst, grote letters ‘Holland’ op mijn rug. Europameister, dat was ik. Voor het restaurant stonden twee doeltjes. Veel kereltjes aan het voetballen, allemaal Duitsertjes. Ouders op het terras. Bier en wijn. Of ik mee mocht doen, vroeg ik. Ze keken naar mijn shirt en daarna naar elkaar. Die blikken in de ogen, onverschilligheid. Mijn Europees kampioenschap in het niet bij hun wereldtitels. Zelden heb ik me zo geminacht gevoeld.

Ik had het mijn zoontjes gegund. Die ster. Een teen waren we ervan verwijderd. Eén teen. Het mocht gewoonweg niet. Voordat er weer een Nederlands Elftal zich kan meten met de toplanden, zal mijn kroost volwassen zijn. Als het ooit zover komt. Dat we de allerbeste zijn. Dan ga ik op vakantie in Duitsland. En zoek ik ze weer op, die Duitse ventjes. Samen met mijn kleinkind. Of we mee mogen doen, ga ik dan vragen. Om mijn trauma te verwerken.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту