Voetbal is religie. Als dat ergens naar voren komt is het in Zuid-Amerika. De edele balsport als universele taal van het continent zoals het Latijn in de middeleeuwen Europa in haar greep had. Stadions als kathedralen, voetballers als heiligen. Dit kwam samen op 26 februari 2010. Paraguay gaf de grootste zoon uit de voetbalgeschiedenis een rustplaats waar hij al 32 jaar op wachtte. Het stoffelijk overschot van Arsenio Erico werd twee dagen eerder vanuit Buenos Aires naar Asuncion, de hoofdstad van Paraguay gebracht. In een mausoleum onder het nationale stadion kwam hij, halfgod op voetbalschoenen, eindelijk tot rust.

dos-snepErico was groots bij het leven. Hij maakte de meeste doelpunten ooit  in de Argentijnse Primera División. Dit had deels een Nederlandse oorsprong. Op 9 september 1932 begon er een oorlog tussen Bolivia en Paraguay. In het Andesgebergte was een decennia eerder olie gevonden en het vermoeden bestond dat in de daarnaast gelegen Chaco-vlakte ook zwart goud onder de grond zou zitten. Aangemoedigd door Shell (Paraguay) en Standard Oil (Bolivia) duelleerden beide landen politiek en militair totdat in 1932 de bom definitief barstte.

Erico was op dat moment zeventien jaar. Hij had twee jaar eerder voor topclub Nacional al zijn debuut gemaakt, maar zag door de oorlog aan zijn veelbelovende carrière al snel aan een einde komen. Het talent kreeg een brief thuis dat hij zich moest melden aan de gevechtslinie en een taak als kanonnenvoer lag in het verschiet. Maar zover kwam het niet. Een officier en waarschijnlijk voetballiefhebber zag in dat Erico’s talenten niet in het strijdgewoel lagen. Hij werd naar het Rode Kruis gestuurd om in het elftal van de hulporganisatie te gaan spelen. Doel was om middels wedstrijden in Argentinië en Uruguay geld in te zamelen om zo oorlogsslachtoffers van beide kanten te kunnen helpen.

Waar andere Paraguayaanse voetballers tot nationale helden uitgroeiden tussen de gevechtslinies, werd Erico dat op het voetbalveld. Argentinië en Uruguay waren samen met Oostenrijk en Italië op dat moment wereldwijd de toonaangevende voetballanden. De Rode Kruis-selectie speelde maar liefst 25 wedstrijden tegen de topclubs van de Zuid-Amerikaanse landen en verloren er slechts zeven. De interesse was gewekt bij de clubs in de Argentijnse competitie. Die clubs waren net overgegaan op professioneel voetbal en zagen in spelers van het Rode Kruis-team een welkome aanvulling. Vooral de spits van het team, Erico, was een bezienswaardigheid. Nadat River Plate nog naast de diensten van Erico greep, kon Independiente de spits wel vastleggen.

(tekst gaat door onder de afbeelding)

erico_vs_river_1935

Erico wint een kopduel in de wedstrijd tegen River Plate (1935)

Zo makkelijk zoals hierboven beschreven, ging het echter niet. Een luitenant die belast was met het Rode Kruis-team wilde Erico aangeven als deserteur als hij het contract zou ondertekenen. Daar wist de club uit Buenos Aires wel wat op. Ze betaalde een fiks transferbedrag aan het Rode Kruis waardoor de tour een succes werd en Erico profvoetballer kon worden. Erico beschaamde het vertrouwen niet en groeide uit tot een succesnummer. Hij werd meermaals topscoorder van de Primera División, reeg landskampioenschappen en bekerwinsten aaneen en werd voor zowel Paraguayanen als Argentijnen een held. De halfgod van Avellaneda (de suburb waar Independiente ligt), zoals een van zijn bijnamen luidde, scoorde in 325 wedstrijden in totaal 295 keer. Zijn scoringsdrift viel ook de Argentijnse voetbalbond op. Ze vroegen of hij voor het nationale team van Argentinië wilde uitkomen. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen en koos voor Paraguay, een gebaar dat veel respect oogste bij supporters van beide landen.

Op 25 juli 1977 kwam er een einde aan het leven van de grootste speler die ooit voor La Albirroja was uitgekomen. Hij woonde op dat moment in Buenos Aires, hoofdstad van de dictatuur onder Jorge Videla. Omdat ook Paraguay een alleenheerschappij was onder Alfredo Stroessner, was er van een uitwisseling van het stoffelijk overschot geen sprake. Erico had te veel symbolische waarde en werd als een ware martelaar begraven. De afstand tussen het mortuarium en de begraafplaats was maar liefst 65 kilometer. De supporters vormden echter een massale stoet en bewezen zo de ster hun laatste eer. In de stadions werd zijn naam minutenlang gescandeerd. Zowel Paraguay als Argentinië hadden een levende heilige verloren, die pas 32 jaar later echt tot rust kwam.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту