Zoals aangekondigd, presenteren wij deze en volgende week onze zes lichtpuntjes van dit jaar. Het derde wordt aangeprezen door Rene Waning, die de schijnwerper zet op het pupillenvoetbal.

Iedereen die wel eens op zaterdagochtend op een voetbalcomplex verzeild is geraakt, zal het beamen. Niets is mooier dan de kleinste voetballertjes aan het werk te zien. Vermaak in optima forma. Kereltjes van twee turven hoog, gestoken in net iets te grote clubtenues, inclusief embleem op de borst (of ergens op de navel) en volledig bedekte benen omdat er geen ruimte meer is tussen de bovenrand van de kousen en de tot over de knieën reikende broekspijpen.

lichtpuntjeDit seizoen is al allemaal nog leuker om te zien. De kleinere teams en kleinere veldjes zijn een lust voor het oog. En, het belangrijkste van al, de lol spat er vanaf. De snellere en sterkere bijdehandjes nemen zelfverzekerd het heft in handen. Maar ook de bleue jongens, die voorheen vaak meer bezig waren met het in detail bestuderen van afgewaaide herfstblaadjes dan met voetballen, doen mee aan het spel. Ze moeten wel met vier tegen vier of zes tegen zes.

Meer nog dan de keuze voor de nieuwe vormen van pupillenvoetbal, die zich in vrijwel alle grote voetballanden al heeft bewezen, is het winst dat de KNVB heeft besloten het bastion van zelfgenoegzaamheid en conservatisme te doorbreken. Niet blijven hangen in het oude, omdat we dat nou eenmaal altijd zo hebben gedaan. Uitleggen waarom er is gekozen voor de nieuwe opzet, dat wel, veel en vaak. Maar niet buigen voor het gezeur en geklaag van de oude garde die het allemaal beter weet. Niet de coaches van profclubs, oud-spelers en andere zichzelf overschattende buitenstaanders weten immers wat het beste is voor de jeugd. Laat het nou maar over aan de mensen wiens expertise het is te werken met de jongste spelersgroepen.

Eén punt van zorg is er nog wel. Zodra de jongens een jaar of twaalf zijn, krijgen ze toch weer te maken met trainers en coaches die hun team benaderen alsof ze Jürgen Klopp of José Mourinho zelf zijn. Die na een paar uurtjes googelen op zaterdagmorgen hameren op teamgeest, het veld klein houden en de restverdediging. En die de wanhopige blik op de gezichten van de spelers negeren, maar gewoon doorgaan met hun opdrachtensalvo, van begin- tot eindsignaal. Die onophoudelijk aangeven dat ze moeten passen, lopen, knijpen, schieten en inzakken. Wanneer we als volgende stap de jeugd bevrijden van deze alles voorkauwende pseudo-coaches, dan is de redding van ons voetbal weer een stapje dichterbij. Wat zou het mooi zijn als zij in 2018 ook het licht zien.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту