Als je de elftalfoto’s van Zuid-Amerikaanse landen doorneemt, zie je vaak een palet aan huidskleuren. James Rodriquez en Radamel Falcao kleuren bleek af naast Juan Cuadrado en Davinson SA?nchez. Bij Brazilie is het niet anders. Gebroederlijk staan Filipe Luis en Paulinho naast elkaar. Veel landen dragen het verleden in de selecties mee. Slavernij, arme Europese immigranten en de oorspronkelijke bewoners van het continent krijgen via de nationale teams een gezicht. Maar, hoe zit dat bij Argentinie? Er zijn weinig elftalfotoos waar het slavernijverleden van het land in terugkomt. Terwijl ze dit wel hebben gehad.

Rond 1800 was in sommige Argentijnse provincies bijna vijftig procent van de bevolking van Afrikaanse komaf. Buenos Aires was in de eeuwen daarvoor een van de belangrijkste doorvoerhavens voor slaven in Zuid-Amerika. Daarnaast werd er op de kades van de huidige Argentijnse hoofdstad ook in slaven gehandeld. Een groot gedeelte van de economie in Argentinie leunde rond 1800 op de schouders van Afro-Argentijnen.

Dit argument werd ook door de opstandelingen gebruikt tijdens de Argentijnse onafhankelijkheidsoorlog (1810-1818). Volgens de leiders van de junta die tegen Spanje in opstand kwamen, zou een afschaffing van de slavernij de economie een enorme klap geven. Wel konden kinderen die na 1813 werden geboren geen slaaf meer worden. De mannen die nog wel slaaf waren, konden vrijheid krijgen als ze gingen vechten in de oorlog. Dit had tot gevolg dat een groot gedeelte van de zwarte mannelijke bevolking tussen 1813 en 1818 als kanonnenvoer de dood werd ingejaagd.

Er kwam een nieuwe generatie Afro-Argentijnen die niet was geboren in gevangenschap. In de landen om Argentinie heen was er voor hen een veel gunstiger politiek klimaat en velen maakten de overtocht naar Brazilie en Uruguay. Daarnaast werd in die landen algemene slavernij ook veel eerder afgeschaft dan in Argentinie, wat voor extra emigratie zorgde. Langzaam maar zeker nam het zwarte gedeelte van de bevolking af.

In 1853 werd slavernij in het land van Messi en Maradona officieel afgeschaft. Cru genoeg werd de Afro-Argentijnse bevolking juist in de decennia daarna gedecimeerd. De Afro-Argentijnen zaten aan de onderkant van de maatschappelijke ladder, leefden volop in armoede en hadden slechte toegang tot primaire zaken als onderwijs, goed voedsel en gezondheidszorg. Epidemieen hielden huis in de getto’s waar ze leefden en zorgden er zo voor dat er velen naar het graf werden gedragen.

De grootste klap voor de oorspronkelijke slavenbevolking kwam tijdens de oorlog van de drievoudige alliantie. In deze oorlog (1864-1870), waarin Paraguay tegen Uruguay, Brazilië en Argentinie vocht, vond er een slachting onder de zwarte bevolking van Argentinie plaats. De Argentijnen waren namelijk niet voorbereid op dit geweldsconflict en hadden een leger dat niet aan de eisen van die tijd voldeed. Een tekort aan manschappen en materieel zorgden ervoor dat als noodgreep de Afro-Argentijnen naar het front werden gestuurd. Bijna alle mannelijke zwarte ongetrainde soldaten werden door Paraguayaanse strijdkrachten vermoord. Na zes jaar vechten was de mannelijke zwarte Argentijnse bevolking weggevaagd.

De Afro-Argentijnse vrouwen gingen de jaren daarna op in de overgebleven bevolking en het pigment werd steeds bleker. Wel waren er verse arbeidskrachten nodig omdat de mannelijke bevolking zo was verminderd. Rond 1900 was deze echter alleen gericht op Europa, waardoor schepen vol Spanjaarden, Italianen, Grieken etc.. zich in de haven van Buenos Aires meldden. De geboren Europeanen werden een essentieel deel van de Argentijnse bevolking en leverden een veelvoud aan namen aan het Argentijnse elftal. Terwijl de Afro-Argentijnen in de geschiedenis amper zijn vertegenwoordigd inLa Albiceleste.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту