Jammer dat-ie de eer niet een paar seizoenen eerder aan zichzelf heeft gehouden. Dan waren hem de nodige hoon en agressie grotendeels bespaard gebleven. Maar een professor is nu eenmaal per definitie eigenwijs. Kiest zijn eigen moment van afscheid. En terecht. Er zijn weinig trainers geweest die zA? hun stempel hebben gedrukt op vooral de speelwijze van een club zoals Arsene Wenger dat heeft gedaan bij Arsenal. Genoeg trainers die meer punten en prijzen hebben gehaald. Maar Cruijff en Guardiola wellicht uitgezonderd, is er geen enkele trainer die ze onmiskenbaar een meer dan acceptabel prestatieniveau wist te koppelen aan vaak uiterst aantrekkelijk, aanvallend en technisch verzorgd voetbal. Met – en ook dat moet gezegd – wel vaak een blinde vlek voor het vereiste niveau van (vooral centrale) verdedigers. Van Keown tot Mertesacker, van Bould tot Loezjny, van Adams tot Senderos.

Die opmerkelijke verschillen in kwaliteit tussen zijn verdedigers en middenvelders/aanvallers waren soms zo navrant dat ik hem er weleens van heb verdacht dit opzettelijk te doen. Om aldus de genialiteit en attractiviteit van het aanvalsspel nóg beter tot uitdrukking te brengen. Opdat hun sierlijkheid en souplesse nóg beter afsteken tegen de stramheid en lompheid van de detonerende defenseurs. Dat je, een nagenoeg verwaarloosde verdediging ten spijt, toch een tegenstander stuk kunt spelen met creativiteit, snelheid en effectiviteit. Want wat heeft het Arsenal van Wenger prachtige spelers voortgebracht, die de wonderbaarlijkste combinaties, spelpatronen en doelpunten het licht deden zien! Van Bergkamp tot Van Persie, van Petit tot Wilshere, van PirA?s tot Ramsey, van Fabregas tot Özil, van Henry tot Welbeck, van Viera tot Rosicky?, van Kanu tot Wiltord, van Limpar tot Ljungberg, van Hleb tot Nasri.

Hij was ook vaak narrig en warrig. In de knoop met zichzelf en met zijn jas. Een slechte verliezer en niet altijd een goede collega. Wenger, kortom, was net een mens. Maar bovenal een revolutionaire voetbaltrainer, die altijd oog had voor de kwaliteit van het spel. Zijn nederlagen en het – vooral de laatste jaren – gebrek aan prijzen leidden er hoogst zelden toe om op de Mourinho-toer te gaan. Een enkele keer liet hij zich ertoe verleiden om zich aan een op papier betere (Barcelona) tegenstander aan te passen, maar verreweg meestentijds koos hij qua tactiek en opstelling voor de voetballende variant, soms tot aan het naïeve toe. Dat laatste ging met name bij de aanhang steeds meer wringen en mondde uit in de ‘Wenger out’-spreekkoren en -spandoekjes. Nogmaals, dat had-ie zelf kunnen voorkomen door eerder op te stappen. Of zijn naaste omgeving had hem dit in moeten fluisteren, voor zover niet gebeurd.

Dat Le Professeur zelf bepaalt wanneer hij zijn afscheidscollege geeft, is evenwel zijn volste recht. En dat hij over de uiteindelijke besluitvorming ook narrig en warrig communiceert, is geheel in stijl met zijn persoon. Zoals ook het thuisduel gisteravond tegen Atleti geheel in stijl was: domineren, bij vlagen excelleren, maar toch een tegendoelpunt incasseren. Toch blijven we hopen dat Wenger met de Europa League-Cup op zak zijn Arsenal-loopbaan afsluit. Mij heeft hij met zijn Invincibles ontelbare mooie voetbalmomenten bezorgd en daarvoor ben ik hem eeuwig dankbaar. Als zijn Arsenal in vorm stak, was het puur voetbalkijkgenot. Combinaties waren dan van hogeschoolkwaliteit, het positiespel had tiki-taka-allure en de doelpunten waren dan vaak van een ongekende schoonheid. We geven hem De Schoonheidsprijs als oeuvreprijs. Met onderstaande video als magnum opus. Merci Arsene Wenger!

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту