Eindelijk! Na bijna een half jaar blessureleed mocht ik het afgelopen weekend weer een wedstrijd voetballen. Een gevoel van opwinding, blijdschap en opluchting dat vrijwel zijn gelijke niet kent. Stel je voor dat Vladimir Poetin ineens kerngezond wordt teruggevonden. Tijdens zijn afwezigheid is hij omgeturnd tot een  goedgeluimde en invoelende man. Homoseksualiteit, persvrijheid en democratie zijn oké. De Krim wordt teruggegeven aan Oekraïne en Poetin werpt zich succesvol op als bemiddelaar in de conflicten in het Midden-Oosten. Als kers op de taart neem hij goedhartig Willibrord Frequin tegen zichzelf in bescherming en zorgt ervoor dat deze nooit meer op de buis verschijnt. Zoveel vreugde dus, maar dan op microniveau.

Na maandenlang bezoek aan de fysiotherapeut, eindeloze rekoefeningen voor het versterken mijn bovenbeen- en buikspieren en eindeloos hardlopen langs de Ringvaart, kreeg ik toestemming om weer te trainen. Mijn getormenteerde knie hield het goed en ik mocht mij opmaken voor de eerste dertig minuten spelen. Het affiche was prachtig. DVVA 13 (het14e) – WV-HEDW 20. In een voetbalkelder die dieper is dan elke kerker die de tegenstanders van Poetin ooit hebben gezien. Twee afvaardigingen van Amsterdamse clubs met een rijke historie. Clubs die bovendien voetballen volgens de Michael van Praag-filosofie. Net als Ajacieden trekken de geel-zwarten (DVVA) en blauwen (WV-HEDW) hun jasje niet uit. Een sportieve wedstrijd lag in het verschiet.

obs-populistOm nog maar te zwijgen van de opwindende uren van voorbereiding. Als een kind zo blij je tas inpakken en toch iets vergeten. Het gekraak en gepiep van de dranger op de kantinedeur als warm welkom. Het Haagse bakkie thee. Aan de wallen van binnendruppelende teamgenoten inschatten hoe laat ze het hebben gemaakt en hoeveel minuten ze vandaag kunnen spelen. Je lachend verzuchten om hen die via whatsapp omstreeks de afgesproken verzameltijd “stap nu op de fiets” berichten. De slechte grappen in de immer te kleine kleedkamer. De warming-up die snel ontaardt in rammen op de goal.

En dan de wedstrijd. Het viel niet mee na een halfjaar geen voetbal. Je zou kunnen stellen dat ik wedstrijdritme mis. Of talent. Of beide. Maar in ieder geval lukt het mij om tussen het gepuf en gepruts door een assist te geven en een goal te maken. Hans Kraay jr. had gelijk toen hij zei dat het maken van een doelpunt “twee seconden geluk” is. Een heerlijk bevrijdend gevoel, dat snel wegebt omdat teamgenoten naar elkaar roepen dat “we nu scherp moeten blijven”. Na 90 minuten smaakt de wedstrijdpremie (meter bier per thuisoverwinning) lekkerder dan tijdens de weken toen ik toe moest kijken. Amateurvoetbal is niet twee seconden, maar hele zaterdagen vol geluk. Zaterdagmiddagen zijn zo mooi dat je ze aan je ergste vijanden gunt.

Wij zitten vol, maar kan iemand Poetin in z’n vriendenteam opnemen?

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Tags

 
 

HOME   •   OVER   •   BIO'S   •   CONTACT

Laatste bijdragen

Archief

 
микрозаймы онлайн займы в барнауле до зарплаты микрозаймы в ставрополе срочно займ на карту